سلام

مدّتی بود که بهانه ای پيدا نکرده بودم برای ماندن

برای بودن ، برای نوازش کردن زندگی ، تو اين ويرانی ها

حال ؛ قسمت از اين زندگی جز غم نيست

ديدی ای دل که غم عشق دگر باره چه کرد ... ؟

نمی دونم اما اومدم تا يه بار ديگه با زبان دل با شما حرف بزنم

اگه يادتون باشه يه دفعه ديگه من از همتون خداحافظی کرده بودم و رفته بودم اما نتونستم دوام بيارم و برگشتم

به قول سکوت مرداب می گفت :

تو همش ميگی من رفتم ولی هميشه هستی ...

من گمنامم

گمنامی برای هميشه ، در ابتدای بودن و ماندن

گمنامی برای همه ، حتی برای کسی که آشنايم ، گمنامم

نمی دونم درد من بی همتاست يا همدردی هم دارم ؟

بودن ، ماندن ، رفتن ، گذشتن ...

چه ابهامی دارم و چقدر سر گشته اين معما شدم که : چرا ؟

مسافران من ؛

همسفر بودن تو اين سفر پر حادثه  زندگی با شما چقدر زيبا و لذت بخش بود

مسافران زندگی ،

برای ماندن هم بمانيد و برای نگاه انتظار هم منتظر باشيد که اين رسم دنياست

بايد بدرود را ناگهان با هم خواند

گمنام ، برای شکستن غرور خود به دار رفتن آيخته می شود تا

تو ای همنفس سالهای بی کسی ؛

بدانی که تنهايی سهم من است

شايد کسی بفهمد ، شايد ...

هميشه تو زندگی آرزو داشتم کسی من رو بفهمه اما ... دريغ

که تا امروز روز ، همه فهميدنم بيهوده و پوچ بود

مگه نه اينکه گمنامم و بی نام از اين دار فانی ،

پس بگذار بميرم تا درد من کمی آرام شود

دوست دارم باشم و اگر بودم حتما بهتون سر می زنم

ازاينکه گمنام رو تو اين فاصله ها تحمل کرديد ممنون و سپاسگذارم

درد فاصله برای من يارای مقابله نبود ، ماندم

ماندم تا باشم

اما

انگار ثانيه ها هم با من رقيب بودند

زمان دشمن بود و زندگی حريص من

با تمام دل برای همه آرزوی پيروزی و موفقيت در سايه او می کنم